Een kind-vluchtelingen tragedie

Civis Mundi Digitaal #71

door Jan de Boer

Waar dan ook, vluchtelingen zijn steeds minder welkom, terwijl er in de toekomst ook door de opwarming van de aarde met zijn catastrofale klimaatveranderingen steeds meer vluchtelingen zullen zijn. Sinds 2013 heeft ook Australië een harde vluchtelingenpolitiek, onderschept vluchtelingen op zee en besteedt ze uit aan andere landen als Papoea-Nieuw -Guinea en het minuscule eilandstaatje Nauru in de Grote Oceaan om ze definitief uit Australië te weren. Deze politiek heeft er wel toe geleid dat er geen bootvluchtelingen meer naar Australië toekomen, maar er zijn in ieder geval nog steeds een 3000 asielzoekers in deze twee landen waaronder een goede 600 op het eiland Manus van Papoea-Nieuw-Guinea en een 650 op het eiland Nauru, dat het enige eilandstaatje is dat kinderen accepteert. Van hun heeft 83 procent de officiële vluchtelingenstatus, maar ondanks dat wanhopen verreweg de meesten van hun ooit een land te vinden dat hun definitief wil opnemen.

 

De situatie van deze kind-vluchtelingen is meer dan dramatisch. Steeds meer van hen lijden aan zware depressies, verwonden zichzelf, proberen zelfmoord te plegen of vertonen symptomen van het zeldzame en potentieel fatale syndroom van berusting, van lijdzaamheid. De psychiater Beth

O’Connor van de organisatie ’Artsen zonder grenzen’ verbleef negen maanden op Nauru tot zij op 5 oktober van dit jaar plotseling door het eilandbestuur uit het land werd gezet. Zij liet mij weten dat zij zich ernstig ongerust maakt over deze kinderen waarvan een groot deel lijdt aan het eerdergenoemde syndroom van berusting: "Zij gaan niet meer uit bed, houden op met eten en met voldoende te drinken, praten niet meer en staan alleen op om naar het toilet te gaan. Een aantal van deze kinderen zinkt weg in een comateuze situatie en moet kunstmatig gevoed worden" . Volgens de Australische organisatie ’Asylum Seeker Resource Centre (ASRC) heeft de helft van deze kind-vluchtelingen direct medische hulp nodig.

Hun gezondheid is zo slecht dat op grond van een in 2016 gesloten akkoord tussen Australië en de Verenigde Staten deze laatste zich geëngageerd heeft 1250 vluchtelingen op te nemen behalve dan van vluchtelingen afkomstig uit Iran en Somalië want Trump laat niet met zich spotten. Dat bracht een enorme schok op Nauru teweeg want de Iraniërs vormen de grootste buitenlandse getraumatiseerde vluchtelingen -gemeenschap op het eiland die maar één wens heeft: zo gauw mogelijk dit veraf in de Grote Oceaan liggende eiland van nauwelijks 21 vierkante kilometer met een sukkelende economie maar wel met leiders die het niet zo nauw nemen met de democratie, te verlaten.

Meer dan 6000 Australische artsen tekenden in oktober van dit jaar een petitie waarin de Australische regering gevraagd werd deze kinderen en hun familie naar Australië over te brengen om ze goede medische hulp te bieden. Maar de regering houdt zijn poot stijf en beweert dat op Nauru voldoende hulp aanwezig is. Toch onder druk van betogingen voor vluchtelingenhulp in Melbourne en Sidney waaraan duizenden mensen deelnamen, heeft de Australische regering sinds december 2017 iets meer dan 50 kinderen opgehaald die nu in ziekenhuizen verblijven. Voor de rest wil de regering geen verdere concessies doen. Wanneer het leven van vluchtelingen in het geding is en de Australische regering weigert deze op te halen, tekenen advocaten van hulporganisaties beroep tegen deze beslissingen aan, want de Australische justitie erkent een zorgverplichting van het land.

De Australische regering die al deze aangespannen procedures tot dusverre heeft verloren, neemt nu een meer pragmatische houding aan en overweegt het aanbod van Nieuw-Zeeland te accepteren: het opnemen van 150 vluchtelingen per jaar maar wel op voorwaarde dat bij wet wordt geregeld dat deze vluchtelingen nooit of te nimmer een voet op Australische bodem mogen zetten. De linkse oppositie besloot de tekst te accepteren, maar kondigde wel amendementen aan, waarop de premier van Australië protesteerde tegen deze "politieke manoeuvres". Sindsdien gebeurt er niets meer…

De burgerlijke samenleving in Australië geeft de moed niet op. Meer dan dertig ontwikkelings- en mensenrechtenorganisaties roepen de regering op om alle minderjarige vluchtelingen op Nauru naar Australië te halen voor 20 november: de internationale dag van de rechten van het kind.

 

Ik vraag me af hoe de Nederlandse regering in zo’n geval zou reageren, van Wilders weet ik dat wel.