De klimaatcatastrofe is een geloofsartikel, geen wetenschap

Civis Mundi Digitaal #76

door Hans Postma

Onder de titel De klimaatcatastrofe is een geloofsartikel, geen wetenschap stuurde Hans Postma, landbouwontwikkelingseconoom, ons een artikel, met het verzoek het klimaatstandpunt van Civis Mundi wat te nuanceren. Hij begint met een citaat uit het artikel Het klimaat en ons voortbestaan (Civis Mundi #75):

 

“Tweehonderd kopstukken hebben in september 2018 gereageerd op een oproep van de astrofysicus Aurélien Barrau betreffende een politieke actie tegen de opwarming van de aarde met de daarbij behorende catastrofale klimatologische veranderingen. Een paar dagen eerder had deze wetenschapper in de internet-krant ’Diacritik’ een "oproep tegen het einde van de wereld" gepubliceerd.”

 

Termen als “de” opwarming van de aarde, en “de daarbij behorende catastrofale klimatologische veranderingen” geven aan dat het om het eigen standpunt gaat van uw redacteur, dhr De Boer.  Niet dat van Barrau.  Nu bent u natuurlijk vrij om een standpunt te uiten, maar het maakt veel lezers m.i.  nodeloos ongerust. Er zijn al gevallen bekend van mensen die er depressief van worden, en er is zelfs al een zelfdoding aan te wijten. Het spookbeeld , de algehele klimaatangst, heeft dus naargeestige trekjes verkregen. We zijn de vrijblijvendheid dus voorbij. Mij dunkt moet een ieder die hieraan bijdraagt dan ook bereid zijn om ook geruststellend klimaatnieuws te verbreiden, indien zich dat voordoet. 

 

Persoonlijk vind ik het al geruststellend te kunnen beredeneren dat de natuurkrachten, en niet de mensheid, verantwoordelijk zijn voor veranderde klimaatverschijnselen, omdat dat de set van te nemen beleidsmaatregelen reduceert tot de adaptieve (zoals dijkverzwaringen gedurende de komende eeuwen). Preventieve (zoals CO2 reductie) zijn dan weggegooid geld, en zelfs ecologisch contraproductief, omdat CO2 niemand ziek maakt, en gratis mest is voor bomen en planten.

 

Ook indien u zelf behoefte heeft om hieromtrent geruststellend nieuws te vernemen, ben ik graag bereid u diverse voorbeelden te geven. 

 

Mijn speurtocht naar de waarheid rond dit thema (o.a. door mij van alle zijden te laten voorlichten en brondocumenten te bestuderen) duurde ongeveer 2 jaar voordat ik een standpunt innam: er is geen reden voor paniek.   Hoe lang heeft u erover nagedacht?

 

Het klimaat is een multidisciplinair studieobject. Dat iemand “astrofysica” heeft gestudeerd, maakt hem nog geen autoriteit. Bovendien zijn binnen deze beroepsgroep diverse niet-alarmisten bekend, waaronder tientallen wetenschappers binnen de  NASA. Mijn naamgenoot Joseph Postma is een Amerikaanse astrofysicus die jarenlang een uitgebreid klimaatdiscussieforum heeft geleid, met veel  goed onderbouwde relativeringen inzake het  “alarmisme”.  Astrofysici zijn erg goed bekend met straling. Alle info uit de ruimte bereikt ons via straling. 

 

Het element “straling” en “stralingsenergie” is echter slechts een van de vele bronnen van energie die het klimaat (dat grotendeels bepaald wordt door de oceanen en waterdamp) beïnvloedt. 

 

De associatie tussen het weer en het klimaat is weliswaar begrijpelijk, maar misleidend, omdat het weer veel sterker afhangt van de instraling dan het klimaat. Het klimaat wordt wel gezien als “het weer op lange termijn”, maar dat is dus niet helemaal juist. Op lange termijn speelt de hele energie inhoud van de oceanen een hoofdrol. En die komt niet alleen van de zon. 

 

In sommige van de meest geavanceerde klimaatmodellen speelt alleen de (verandering van de ) “ocean heat content” (OHC) een (hoofd)rol om de veranderde temperatuur van de troposfeer te verklaren, maar gaat men nog niet zover om die te koppelen aan de  “ocean energy content”. Dat zou weliswaar natuurkundig noodzakelijk zijn, wil je de veranderingen van de “ocean heat content” kunnen  verklaren, omdat bewegingsenergie omgezet wordt in warmte, maar het geschiedt, zoals gezegd, nog niet.

 

De topwetenschappers (oceanografen) die hierover publiceerden (Trenberth et al) gaven in die publicatie aan simpelweg aan te nemen dat de veranderde OHC was toe te schrijven aan de opwarming van boven.  Het berustte dus niet op kennis, maar op een assumptie. De associatie tussen “weer” en “klimaat” lijkt aldus zelfs oceanografen te hebben verblind. Hoe kunnen ze de zeebewegingsenergie negeren?  Elke zeestroom die afbuigt bij het naderen van land, en elke golf die een andere neutraliseert of breekt op kliffen en ijsmuren,  leidt ertoe dat de zeebewegingsenergie wordt omgezet in warmte. 

En veel van die zeestroomenergie komt niet van de zonnestraling, noch van andere kosmische straling, maar van getijde-krachten, die afhangen van de afstand van de zon en de maan tot elkaar en de aarde.  Om u een indruk te geven van de omvang van deze oerkracht: er zijn zeeën op aarde waar dagelijks een paar honderd miljard kubieke meter water in en uitstroomt, met een hoogteverschil van 17 meter tussen elke eb en vloed. (Daar kan de zeespiegelstijging van de klimaatalarmisten van gemiddeld 2 mm per jaar niet aan tippen).

 

Ook is veel zeestroomenergie afkomstig van blikseminslagen, en onderzeese aardbevingen en -verschuivingen, alsmede van onderzees vulkanisme. Als al die oerkrachten mee in beschouwing worden genomen om de veranderde OHC te verklaren, zal er een schijn van betrouwbaarheid kunnen ontstaan omtrent de lange termijn verklaring van de veranderde temperaturen in de wereldzeeën en de  lagere troposfeer.  Dan moet er echter nog veel water door de Rijn stromen.

 

Uit recente klimaatpublicaties zou blijken dat de opwarming van de toplaag van de oceanen relatief sterk is in vergelijking met de diepere lagen, hetgeen dan zou bewijzen dat die opwarming wel vanuit de atmosfeer zou stammen. Dat is echter onjuist, omdat warm water stijgt, en koud water zinkt. De “schrikbarende” verwarming van de bovenste laag oceaanwater (overigens minder dan een halve graad C) is dus gewoon van onder afkomstig. Wellicht leven we in een tijdperk, sinds de late middeleeuwen, waarin de aarde onder onze zeebodems wat onrustiger is dan daarvoor, waardoor de wateren iets meer vulkanische warmte en bewegingsenergie verkregen, en daardoor geleidelijk, licht opwarmden, waardoor de zeespiegel iets steeg (thermische uitzetting) , en waardoor  de verdamping iets toenam, waardoor vervolgens  ook de troposfeer iets werd opgewarmd, omdat waterdamp nu eenmaal een 90 keer krachtiger broeikaselement is dan CO2.

 

Ik heb nog veel meer geruststellende klimaatfeiten kunnen putten uit het wetenschappelijk bronmateriaal, en heb mij afgevraagd waarom dat goede nieuws mij al die jaren door mijn krant (de Volkskrant) en het NOS journaal werd onthouden. Als u behoefte heeft om nog meer gerustgesteld te worden, deel ik die graag met u. 

 

Als het klimaat aldus door onbeheersbare natuurkrachten verandert, moeten we ons als mensheid aanpassen. Niet door het CO2 spook in leven te houden, maar door ons belastinggeld nuttig te besteden, o.a. aan gulle noodhulp in rampgebieden. 

 

De gedachte dat de mensheid in staat is een deuk in een pakje boter te slaan waar het gaat om het klimaat, is antropocentrische hoogmoed. Het is geen wetenschap, laat staan “top” wetenschap, maar een geloof met vele valse profeten, en veel argeloze, naïeve discipelen. Het wordt tijd voor klimaatemancipatie.