Joe Biden, de nieuwe Amerikaanse president?

Civis Mundi Digitaal #101

door Jan de Boer

Sinds april geven de koffiedikkijkers Joe Biden, die in de opiniepeilingen zelfs in gereputeerde republikeinse staten als Georgia en Texas een duidelijke voorsprong op Donald Trump heeft, een goede kans om in november de nieuwe Amerikaanse president te worden. Maar ik verzeker u dat Trump helaas nog lang niet verslagen is. Hij beschikt over alle mogelijkheden die de staat hem biedt, over een grote bekendheid in de media en over honderden miljarden dollars die de economische gevolgen van Covid-19 tegen moeten gaan. En dat zijn machtige middelen om twijfelende kiezers over de streep te halen. Met weinig dissidente republikeinen en een al ingezamelde 1 miljard dollar (tegen 633 miljoen voor Biden) geeft dat de president een niet te ontkennen slagkracht.

Peilingen geven beslist geen goed beeld van de bevolking die zich in november naar de stembureaus begeeft. Zo verloor Hillary Clinton, ondanks een comfortabele voorsprong in de peilingen, de presidentsverkiezing in 2016 omdat het linkse electoraat voor een deel niet stemde of de ecologische kandidaat steunde. Donald Trump daarentegen kreeg alle stemmen, inclusief die in de rurale en de voorstedelijke gebieden van de « Rust Belt », de industriële regio’s in het noordoosten van de Verenigde Staten. Hoe zijn balans er ook uit mag zien, dit zwijgzame Amerika schijnt altijd bereid te zijn op hem te vertrouwen. Daarbij komt het feit dat de republikeinen meer nieuwe kiezers op de electorale lijsten hebben ingeschreven dan de democraten.

Bovendien blijven de kiezers die de progressieve kandidaten Bernie Sanders en Elizabeth Warren tijdens de democratische voorverkiezingen steunden sceptisch tegenover Joe Biden, gezien zijn banden met Wall Street. De presidentskandidaat van de Groene Partij, Howie Hawkins, probeert al deze teleurgestelde linkse kiezers voor zich te winnen. Ook de jongeren kunnen tot de teleurgestelde kiezers gerekend worden. Zij hebben zich gedurende de voorverkiezingen weinig laten zien en schijnen niet te willen stemmen op een kandidaat die hun ideeën niet weergeeft. Net zoals Bill Clinton destijds kan ook Joe Biden niet automatisch rekenen op de steun van « zijn » kiezers, zelfs niet in de strijd tegen Donald Trump.

Donald Trump daarentegen concentreert zijn campagne op drie thema’s die kiezers aanmoedigen zich te mobiliseren: veiligheid, immigratie en China. De manifestaties tegen politiegeweld en de beweging Black Lives Matter doen bij de republikeinen de rijen sluiten, ondanks het feit dat de manifestanten zelfs een zeker wantrouwen tegen de democraten laten blijken. De zwarte kiezers stemden in 2016 in grote getale niet, en gezien de raciale spanningen zal hun deelname aan de verkiezingen waarschijnlijk niet het peil van 2018 halen, hetgeen Joe Biden wel nodig heeft.

De arrestaties en de gewelddadige gevangennemingen bij de Mexicaanse grens mogen dan de nodige beroering opwekken, de migratiepolitiek en de bouw van de muur worden bij de republikeinen als een groot succes aangemerkt. De « latino’s » schrijven zich niet in op de kiezerslijsten uit vrees daarmee hun illegale familieleden te verraden. Zij ondervinden overigens ook werkelijke hindernissen om te kunnen stemmen en schijnen niet bereid te zijn om in grote getale op de democratische kandidaat te stemmen. Daarbij komt dat de Spaans-Amerikanen in Texas van oorsprong conservatief zijn en de van oorsprong Cubaanse bevolking in Florida de in hun ogen schandelijke toenadering tussen Obama en Raul Castro nog lang niet vergeten hebben.

Donald Trump profiteert ook van het zeer negatieve oordeel van de Amerikanen over China. Trump probeert China de schuld van de gezondheidscrisis in de schoenen te schuiven om zich zo van zijn beroerde aanpak van Covid-19 vrij te pleiten. De spanningen met China en zijn stevige retoriek kunnen onder arbeiders in zijn voordeel werken, terwijl Joe Biden zich tot dusverre nauwelijks over dit onderwerp heeft uitgesproken. Net als Hillary Clinton in 2016 geeft ook Biden de indruk te voorzichtig te zijn bij het bepalen van zijn positie. Hij lijkt vaak besluiteloos, onhoorbaar en zelfs te « zwak » te zijn om een aanval van Trump te weerstaan en hem van repliek te dienen. De progressieven verwijten hem zijn zeer gematigde toon over het politiegeweld, de klimaatverandering en de gezondheidszorg. En in tegenstelling tot Joe Biden beheerst Trump perfect de politieke en media-agenda.

Het moet gezegd dat ondanks zijn « cool-imago » Joe Biden nooit menigten heeft weten te begeesteren. Zijn neiging om zijn loopbaan te verfraaien en zijn talrijke miskleunen deden zijn gooi naar het presidentschap in 1988 en 2008 mislukken. En zijn tekortkomingen kunnen des te meer zichtbaar worden als de publieke evenementen in snelheid toenemen en als beide kandidaten op 29 september voor het eerst met elkaar in debat gaan. En daarvoor houd ik met beide handen mijn hart vast!

 

Geschreven op 12 augustus 2020