Prooi

Civis Mundi Digitaal #109

door Herman Hümmels

Bespreking van Ayaan Hirsi Ali, Prooi, Immigratie, islam,en de erosie van vrouwenrechten. Atlas Contact, 2021.

 

Ayaan Hirsi Ali (1969, Somalië) kwam in 1995 als vluchteling Nederland binnen. Ze werd in 2003 lid van de Tweede Kamer voor de VVD. In 2004 maakte ze samen met Theo van Gogh de film Submission (Onderwerping). Op 2 november werd Van Gogh vermoord met op zijn lichaam een briefje waarop stond dat ook zij vermoord zou worden. In 2006 emigreerde ze naar de VS.
Ayaan schrijft over haar komst naar Nederland: “Ik had een sprong in de tijd gemaakt: van een stammenmaatschappij die in essentie werd bepaald door geweld en religieuze dogma’s, waarin het individu ondergeschikt was aan het collectief en publieke instellingen niet vertrouwd konden worden, naar een moderne maatschappij waarin individuen gelijke rechten hadden, ongeacht hun sekse of andere aangeboren eigenschappen.” (p151)

 

 

Wangedrag
Ayaan Hirsi Ali vraagt aandacht voor de onrechtvaardige behandeling van vrouwen, met name in islamitische migrantengemeenschappen. Ze constateert dat Europese vrouwen dezelfde verdedigingsmechanismen ontwikkelen als de migrantenvrouwen, die zich deze mechanismen van jongs af aan eigen hebben moeten maken. Ayaan vraagt zich daarbij af hoe de zich in onze ogen misdragende mannen tot dit gedrag komen. Ze doet dit aan de hand van wetenschappelijk onderzoek, maar vooral ook met voorbeelden van wat ze zelf heeft meegemaakt. Daarbij komt ook het gigantische falen van het Europese politieke establishment aan de orde.
Haar boek is ingedeeld in vier delen. Achtereenvolgens komen aan de orde: vrouwenrechten, de politiek, botsende beschavingen en een oplossing.

Seksueel geweld
Seksueel geweld en minachting van vrouwen is niet exclusief voor moslimmannen. Ayaan is daar heel duidelijk over. Toch speelt het voor hen een bijzondere rol. Dit heeft te maken met de cultuur waarin ze zijn opgegroeid. Voor een goede aanpak is begrip van deze achtergrond noodzakelijk. Om tot een beter inzicht te komen beschrijft Ayaan wat zich afspeelt. “In een tijd van identiteitspolitiek, waarin we geacht worden te handelen binnen een kader van deels historisch slachtofferschap, is het niet modieus om over geweld van moslimmannen tegen Europese vrouwen te spreken” (p20).

Vrouwenrechten
Aan hand van allerlei tabellen beschrijft Ayaan migratiebewegingen en het voorkomen van seksueel geweld in Europa. De cijfers liegen er niet om. Aan de hand van een opsomming van voorvallen beschrijft ze uitvoerig hoe taharrush gamea (groepsaanranding) naar Europa kwam. “Dit zijn uiteraard extreme gevallen, maar het opvallende is dat ze, net als de gevallen van verkrachting die ik eerder beschreef, onmiskenbaar overeenkomsten vertonen” (p76).

Opvallende kenmerken zijn dat de meerderheid van de daders uit islamitische landen komen, eerder minder ernstige misdrijven gepleegd hebben (diefstal enz.), het waren vreemden (ze hadden geen relatie met het slachtoffer), de slachtoffers waren willekeurig gekozen (hadden geen gezamenlijke kenmerken), de aanvallen vonden plaats in de openbare ruimte (niet bij de vrouwen thuis) en sommige slachtoffers waren zelf immigrant of nakomelingen van eerdere immigranten.

De houding ten opzichte van seksueel geweld is nu veranderd, onder andere door de #MeToo-beweging.

Silversternacht
Op 31 december 2015 verzamelden zich “ongeveer vijftienhonderd mannen, veelal pas gearriveerde asielzoekers van Arabische en Noord-Afrikaanse afkomst” zich in de buurt van het Centraal Station in Keulen. [...] “Ze dromden samen op het plein om vrouwen in te sluiten, vielen alle vrouwen die ze te pakken konden krijgen lastig en randden hen aan, waarbij ze vaak ook nog hun portemonnees en smartphones stalen. In de maanden daarna werden aangiften gedaan van 456 gevallen van aanranding in die ene nacht” (p85).
Steeds meer vrouwen voelen zich tegenwoordig onveilig op straat. Ayaan noemt vele voorbeelden. “De meest bizarre uiting van dit nieuwe veiligheidsbewustzijn is het verschijnsel antiverkrachtingsondergoed en -joggingsbroekjes” (p97).

Privacy
“Met een beroep op de privacy wordt voorkomen dat de misdaadcijfers worden uitgesplitst naar migratiestatus en etniciteit. De bureaucraten die deze gegevens niet openbaar willen maken zijn bang dat de bevolking alle asielzoekers op één hoop gooit en niet ziet dat het een minderheid is die de wet overtreedt. Ze betwijfelen of mensen in staat zijn criminele immigranten van ordelievende te onderscheiden” (p101).
Het Europese establishment beoefent struisvogelpolitiek en onttrekt zich aan zijn verantwoordelijkheid voor de veiligheid van vrouwen, onder andere door gebruik te maken van de wensen van extremisten op het gebied van de privacy.

Kinderwerk?
In Zweden kent men het verschijnsel van de ‘baardkinderen’. Duidelijk volwassen mannen met een baard en zware lichaamsbeharing sjoemelen met hun leeftijd, zodat ze voor het kinderrecht in aanmerking komen. Eerst werden ze door artsen op hun leeftijd onderzocht, tot advocaten in het geweer kwamen vanwege inbreuk op hun privacy.
Vivien K. trof in een supermarkt twee vechtende jongens aan van dertien en veertien jaar. Ze sprak hen aan zei dat ze meer respect moesten hebben voor de winkelende mensen. Dat stond hen niet aan ze riepen hun zeventienjarige broer Abdullah erbij, “die sloeg haar, pakte een mes en stak haar meerdere keren in haar torso. In het ziekenhuis vocht Vivien K. voor haar leven. [...] Tijdens de behandeling van de zaak verklaarde Abdullah A. dat in zijn cultuur het steken met een mes zoals hij gedaan had, gerechtigd was als de familie-eer was aangetast” (p137). Hij omschreef zichzelf even later als ‘model-vluchteling’.

Overheid
“Aangezien de overheden in Europa de controle over het asielsysteem zijn kwijtgeraakt komt het op de politie en maatschappelijke diensten neer om de gaten te vullen” (p127). “Het is de politie in Duitsland ook moeilijk gemaakt door de tactiek van de bendes aanranders. De jonge mannen zitten in groepen vrouwen achterna die er kwetsbaar uitzien” (p133). De meest voorkomende verklaring die rechters van seksdelinquente migranten geven voor een vermindering van straf, is dronkenschap of verminderde toerekeningsvatbaarheid.
Uitspraken van Duitse politieagenten: “Wat mij het meest stoort is dat het politiek correcte steeds erger wordt.” [...] Migranten bezorgen ons een speciaal soort problemen. Op straat ben ik 60 tot 70 procent van de tijd met hen bezig. Veel mensen uit een moslimcultuur accepteren geen vrouw in uniform, ze praten er niet eens mee“ (p131).

In Keulen liep het uit de hand omdat er te weinig politie was ingezet, maar ze vroegen ook niet om versterking toen de zaak escaleerde. De vrouwen die klaagden werden door de politie genegeerd of afgescheept. Tweederde van de 456 aangiften werden niet onderzocht omdat de identiteit van de daders onbekend was.
Het taboe in de politiek om over culturele aspecten te spreken wordt in stand gehouden door het idee dat “praten over de feiten het vuur van racisme aanwakkert, populisten in de kaart speelt en de maatschappij verder verdeelt (p148).

Feminisme
De tweehonderdjarige strijd om vrouwenrechten onderging rond de laatste eeuwwisseling een koerswijziging. “Vrouwenrechten hebben plaats gemaakt voor zaken als racisme, religie en intersectionaliteit. [...] Daarnaast is het feminisme diepgaand gepolitiseerd. Vrouwen aan de linkerzijde van het spectrum eisen het exclusief voor zichzelf op” (p 153). Feministen krijgen een ongemakkelijk gevoel als ze moeten praten over vergrijpen van gekleurde mannen, uit angst om als racist gezien te worden.
“De grootste teruggang in vrouwenrechten is toe te schrijven aan patriarchale instituties die zijn gefundeerd op de islamitische ideologie” (p288).

Eer
Een islamitische cultuur kenmerkt zich onder andere door een streng onderscheid tussen vrouwen en mannen. In de koran is de man gesteld boven de vrouw: Mannen zijn de opzichters van vrouwen en de bewakers van de goede eer. Vrouwen worden ingedeeld op grond van conventies. Er zijn kuise vrouwen (maagden, getrouwde vrouwen, gescheiden vrouwen en weduwen) en vrouwen die dat niet zijn. Kuise vrouwen zijn herkenbaar aan de manier waarop ze zich kleden en gedragen. Elke vrouw heeft een ‘beschermer’ (echtgenoot of familielid). Een vrouw die zich niet aan de regels houdt, geeft mannen een vrijbrief om zijn lusten bot te vieren en wordt bestraft. De vrouw die zich onkuis gedraagt is een schande voor de familie. Een man die zich misdraagt tegenover een kuise vrouw zal, vaak met geweld, gewroken worden (eerwraak). De schuld kan ingelost worden (eventueel door een familielid van de schuldige). De kuisheid van vrouwen wordt nog vaak op drastische manier bewaakt, zoals door een besnijdenis of door andere genitale verminkingen.

Islamisme
Veel landen waar asielzoekers vandaan komen zijn mislukte staten waar de sociale orde verstoord is. “Islamisme is het ‘toevluchtsoord’ geworden voor hen die op zoek zijn naar de orde in de chaos. In deze landen zijn shariarechtbanken gevestigd, die het gat opvullen dat de sociale controle liet vallen. [...] Zo wordt de onkuise vrouw niet langer gezien als gewoonweg onkuis: ze is een overspelige zondares, die met zwepen geslagen en gestenigd moet worden” (p172).

Groepsaanranding
Groepsaanrandingenen vinden in de Arabische wereld in het openbaar plaats. Ayaan noemt concrete voorbeelden. “In 2015 sloeg het verkrachtingsspel over naar de andere kant van de Middellandse Zee. Tijdens de Nieuwjaarsviering in Keulen zagen we dat meer dan duizend jonge mannen in kringen rond individuele vrouwen gingen staan en hen aanrandden. Toen de slachtoffers vaststelden dat de daders er ‘buitenlands’, ‘Noord-Afrikaans’ en ‘Arabisch’ uitzagen, werden ze er op de sociale media van beschuldigd dat ze racistisch waren. [...] Dergelijke mannen gedragen zich precies zo in hun eigen gemeenschap, en ook in de vluchtelingenkampen en op de smokkelroutes wanneer ze op weg zijn naar Europa” (p179).

Cultuurbotsing
Ayaan spreekt zich uit als voorstander van immigratie. Dit klinkt tegenstrijdig. Bij een groot deel van de moslims doen zich de door haar genoemde problemen niet voor. Het is echter wel een probleem dat de meeste jonge mannen volkomen onvoorbereid zijn op onze seksueel bevrijde cultuur. “In de ogen van een jonge man die net uit de Arabische wereld komt, moet het lijken of het in de straten van Amsterdam, Londen of Brussel wemelt van de verleidingen” (p184).

Integratie
Vanuit de politiek is men lang voorstander geweest van multiculturaliteit. Dit stimuleerde het ontstaan van ‘parallelle samenlevingen’ en stond het integreren in de bestaande samenleving in de weg. Op sommige plekken worden nu geen blanken geduld. Op andere plekken, ziekenhuizen bijvoorbeeld, wordt geëist dat men zich aan niet-westerse opvattingen aanpast.
Ondanks een ware integratie-industrie is de integratie van veel moslims mislukt. Dat kan ook moeilijk anders als mensen tegenover elkaar staan als aanhangers van fundamenteel tegengestelde religieuze en culturele waarden. De liberaal-democratische opvattingen staan haaks op die van veel immigranten.

Nieuwe aanpak
Ayaan is voorstander van een andere aanpak van het integratieprobleem.

  1. Schaf het bestaande asielkader af. Onder andere tot uiting komend in het Vluchtelingenverdrag (1951, 1967).
  2. Pak de pushfactoren aan. (Handelsovereenkomsten, ontwikkelingshulp.)
  3. Pak de pullfactoren aan. (Toegankelijkheid van de verzorgingsstaat.)
  4. Herstel de rechtsstaat.
  5. Luister naar succesvolle immigranten.
  6. Zorg dat alle kinderen seksuele voorlichting krijgen.

 

Conclusie
Dit boek is van een ter zake kundige vrouw en kan daarom niet ernstig genoeg genomen worden. Ze spreekt niet alleen uit eigen ervaring, maar ondersteunt haar betoog uitgebreid met verifieerbare bronnen. Ayaan Hirsi Ali beschrijft sommige mannen, met name als ze een migratieachtergrond hebben, als wezens die vrouwen als een prooi zien en als objecten waarop ze hun macht en seksuele driften naar hartelust kunnen botvieren. Ze weigert echter zichzelf als een prooi te zien.

Bovendien: ze beschrijft wantoestanden, maar ze laat zich niet verleiden tot overdreven generalisaties. Herhaaldelijk maakt ze duidelijk dat het gaat om slechts een deel van de mannelijke migranten, maar wel afkomstig uit een cultuur met totaal tegengestelde waarden en normen. Hun aantal heeft een ontwrichtend effect op de samenleving en op de vrijheid van vrouwen. Tolerantie van het gedrag van een deel van de moslimjongeren is een gevaarlijke reactie voor de democratie en voor de Westerse-beschaving.