Deel 8-1: Beïnvloeding en manipulatie

Civis Mundi Digitaal #146

Bespreking van Vladimir Megre, Een nieuwe beschaving. Schildpad Boeken, 2009.

 

Vladimir Megre bezoekt zijn geliefde Anastasia en hun zoon Volodja, een verkleinwoord van Vladimir,die inmiddels negen jaar is. Hij wordt naast haar wakker en “bewonderde haar vredige, mooie gezicht en de vloeiende contouren van haar lichaam... bij het eerste ochtendgloren... Ze zag er geweldig uit... Ik genoot ervan naar haar te kijken... ‘Je bent nog net zo mooi als toen, Anastasia. Het is bijna tien jaar geleden dat ik je leerde kennen’,” dacht hij. (p7,8) Het is hem niet gelukt te doorgronden wat zij voor hem betekent. Toen werd zij wakker en vertelde dat ze een mooie droom had, een droom die overeenkwam met wat Megre dacht. 

De zoon en zijn probleem

Hun gesprek werd onderbroken door haar grootvader, die iets zei over hun zoon, die voor een groot deel door hem werd opgevoed. Megre raakte in gesprek met zijn zoon en vroeg of hij weleens werk opgedragen kreeg. “Werk?... Opgedragen?... Ik doe altijd wat ik wil... Wat bedoel je, papa, met het woord ‘werk’?” (p21) 

Megre vertelde dat hij als jongen konijnen verzorgde. Zijn zoon vertelde hem toen dat hij eenden- en ganzeneieren had uitgebroed met behulp van zijn bevriende beer en wolvin. Zo had hij tamme eenden en ganzen voortgebracht, die ieder jaar terugkwamen na hun overwintering in zuidelijke streken. Deze persoonlijke band met de dieren, die hem dan “met hun blije kreten en geestdriftige gezang begroetten,” had volgens hem een meerwaarde boven de moderne eierproductie met legbatterijen.

“Mijn zoon stond hier voor mij, maar het leek wel alsof hij een kind van een andere planeet was, of van een andere beschaving... Het lijkt wel alsof alles in hem omgekeerd is. Of misschien klopt het beter om te zeggen: in hoeverre hebben wij het leven verdraaid... En zijn alle rampen het gevolg van deze verdraaiingen.” (p28)

Megre vroeg of zijn zoon ook problemen had. Inderdaad. Zijn probleem was dat hij zijn dieren alleen zou moeten laten, als hij in de bewoonde wereld op zoek zou gaan naar een meisje en ergens anders zou gaan wonen. Hij liet zien hoe ‘zijn’ dieren hem gehoorzaamden en het fijn vonden om iets voor hem te doen, wat hij hen geleerd had. Het leek wel een circus, met het verschil dat dit vrije dieren waren. Volodja hield van de dieren en zij van hem. “Wanneer ik naar jouw wereld ga, zullen ze mij missen.” (p36) Megre dacht aan zijn hond, die hem miste als hij weg was en soms jankte en vaak naar het tuinhek keek of hij al kwam. Zijn buurman kon hem niet vervangen. Zo konden grootvader en Anastasia zijn zoon niet vervangen. Zijn moeder had haar eigen dieren en zou niet genoeg tijd hebben voor alle dieren.

In een TV programma van  Ivo Niehe werden ooit beelden getoond van de omgang van een klein meisje, Tippi Degré, met wilde dieren in Afrika, gefilmd door haar vader, toen ze aan de rand van de jungle opgroeide. Zij praatte met de dieren, met wie zij bevriend was. Daarover zijn ook geïllustreerde boeken verschenen. 

  

 Oplossing

Zijn zoon had echter een oplossing bedacht, waarvoor hij zijn vader nodig had. Namelijk een zusje. “Ik leer haar van alles... Zij blijft met mijn dieren in mijn ruimte. Ik weet zeker dat mama je niet zal weigeren een kind ter wereld te brengen.” (p39) Hij zou het wel regelen en regelde ook een driedaagse reinigingskuur voor zijn vijftigjarige vader ter voorbereiding, waarmee deze zijn gezondheid, kracht en welbevinden zou verbeteren. Inderdaad is een broertje of zusje voor de meeste kinderen en hun ouders het mooiste wat zij kunnen krijgen. Megre voelde er wel voor en vond het eigenlijk geweldig, als Anastasia instemde en wilde graag zijn zoon helpen en gaf zich over aan de kuur, terwijl hij vol interesse en verbazing de inzichten van zijn zoon volgde. Hij beschikte net als zijn moeder en grootvader over bijzondere kennis, die hij deels van hem geleerd had.

Megre overdacht de oplossing van zijn zoon, die echter het probleem verschoof naar zijn zusje. “Met wie gaat ze, hier in de taiga, trouwen? Onze wereld intrekken zal voor haar ook niet gemakkelijk zijn.” Ze zou ook haar dieren-vrienden moeten achterlaten. Ze konden elkaar misschien afwisselen, maar toch... Opeens werd hij opgeschrikt uit zijn overpeinzingen door Anastasia die er uitzag als “een vrouw uit een sprookjesachtig visioen... Getooid met een diadeem van gevlochten bloemen en kruiden. Haar gouden haren vielen in golven over haar schouders... Het tartte iedere beschrijving”. (p50,51) Hij viel bijna in zwijm, het werd teveel voor hem. Toen hij over de wens van zijn zoon begon, bevestigde zij haar wens dat ze samen een dochter zouden krijgen.

De volgende nacht was met geen pen te beschrijven. “Als je erin slaagt de godin te zien in de jou welbekende vrouw dan zullen... heel veel dagen en nachten goddelijk zijn... Laat iedereen het zelf maar uitpluizen in de mate dat hij het kan of wil begrijpen.” (p53,54) 

Natuurlijke, alternatieve en complementaire geneeswijzen zijn nog altijd populair

“De geneesheer behandelt, maar de natuur geneest” is een bekend gezegde

Gezondheidszorg: vroeger en nu

Een paar dagen later spraken ze over kennis van kruiden en traditionele geneeswijzen, die vroeger gemeengoed waren en vooral door vrouwen werden beoefend, zoals ook de oma van Megre. “De kennis over genezing van de mensen in het verleden overtrof die van de huidige mensen.” Vroeger waren er nauwelijks of helemaal geen ziekenhuizen. Megre had echter moeite om “aan te nemen dat al deze moderne ziekenhuizen... nergens voor nodig zijn.”

Het leek “alsof iemand opzettelijk de volmaakte kennis heeft vernietigd en door... minder effectieve kennis vervangen heeft. De officiële geneeskunde kijkt met argusogen naar de traditionele genezers... beschouwt hen als concurrentie... Deze kennis... zou het einde zijn de de hele industrie die de moderne geneeskunde met zich meebrengt [...en] gaat niet zozeer over het genezen, maar over doodordinaire commercie... Het is voor de concerns die pillen produceren veel gunstiger als mensen ziek zijn. Hoe meer zieken, des te hoger hun opbrengst... Een pervers systeem... Ik begon ervan overtuigd te raken dat de gezondheidszorg in het verre verleden veel rationeler en effectiever was  dan nu.” Epidemieën deden zich voor “toen de genezers aan vervolging waren blootgesteld. Velen werden zelfs ter dood gebracht.” (p57-59)

Dieren, ook honden en katten weten welk gras ze moeten eten als ze ziek zijn. “’De bijen weten hoe ze nectar uit een bloem moeten halen... Al hun kennis is aanvankelijk door de Schepper aan hen gegeven.” Planten en bomen weten welk sap ze uit de aarde moeten halen. Ook in mensen is veel oorspronkelijke kennis opgeslagen die hij is vergeten. “Hun organisme wist precies welk product nodig was en in welke hoeveelheid.” Deze gevoelsmatige kennis is weer terug te halen. Het boek geeft handreikingen, die hier teveel in detail treden om te bespreken. (p61,62)

De huidige eenvormigheid is ver verwijderd van een natuurlijke voedingswijze en schadelijk. Op Wereldvoedseldag (16 okt.) kregen fastfoodketens als McDonalds de nodige protesten “tegen de promotie van afval dat als voedsel aan de man wordt gebracht, tegen de agressieve, op kinderen gerichte reclame, tegen de wrede uitbuiting van arbeidskrachten, de onethische behandeling van dieren, de verwoesting van het milieu en de wereldwijde hegemonie van multinationals over onze levens... Met als gevolg obesitas, hartziektes en andere ernstige gezondheidsproblemen." (p 65,66) Ook over genetisch gemanipuleerd voedsel en veevoer groeit de bezorgdheid. (Zie hierover CM 31,32,77,78, en Singer) 

Demon Kratius

Er volgen andere kritische verhalen waarbij de moderne wereld er van langs krijgt. Eerst de democratie, daarna de (financiële) economie, waarin het grote geld het voor het zeggen heeft. Kratius was een opperpriester die “zich tot taak had gesteld de staat te reorganiseren en de macht van de priesters voor de komende millennia te versterken”. (p68) En wel door alle mensen slaaf te maken.

Zijn concept ontleende hij aan aan een jonge slaaf, die een opstand wilde beginnen. Kratius ontdekte dit door zich als slaaf te vermommen en met een jonge slaaf te praten die onderzoekend uit zijn ogen keek, alsof hij een plan uitbroedde. Dat plan was een opstand, waardoor de slaven geen slaaf meer zouden zijn en degenen die geen slaaf waren slaaf zouden worden. 

Kratius besefte dat het gevangen nemen van de jonge slaaf geen oplossing was. “Slaven zullen altijd de wens hebben om bevrijd te zijn uit hun slavernij.” Er komen nieuwe leiders en nieuwe slaven. “Kratius had zich tot taak gesteld: een plan te bedenken om de hele wereld te knechten.” Niet met fysiek geweld. “Psychologische beïnvloeding van ieder individu en hele volkeren was noodzakelijk. Het menselijk denken moet worden  getransformeerd. Iedereen moest op het idee worden gebracht dat slavernij de hoogste zegening is.” (p71)

Het idee was dat aan slaven de vrijheid werd geschonken. Als ze doorgingen met het sjouwen van stenen, kregen ze voor iedere steen een muntstuk, dat kon worden geruild voor voedsel, kleding, huisvesting, enz. Het plan werd later democratie genoemd. ook bewakers gingen stenen sjouwen voor munten. De voormalig slaven werkten nog harder om zoveel mogelijk munten te verzamelen. Ze bouwden karren en deden uitvindingen om meer stenen sneller te verplaatsen. Ze kozen ook hun eigen leiders en verkeersregelaars. “Zo rennen ze door de millennia, in het stof, badend in het zweet... Tot vandaag de dag gaan de nakomelingen van deze slaven door met hun zinloze race...” (p73,74)

Megre meende dat je bedrijfsleiders en ondernemers moeilijk als slaven kunt zien. Ze worden echter net zo goed door hun werk overheerst. “De slavenhouder - dat is de kunstmatige wereld die mensen hebben gecreëerd. En de bewakers - die zitten bij de meeste mensen van binnen…-  dwingen hen muntstukken te verdienen... De mens was slaaf en hij is het gebleven... De mensen die de wereld nu beheersen door middel van geld, denken dat alle macht en geld de mens gelukkig maakt.” Om de slavernij te doorbreken dient een ander wereldbeeld te worden gerealiseerd. (p75) Een volgend verhaal maakt dit duidelijker.

John Reitzman met zijn vader ‘on top of the world’

https://www.nextens.nl/fiscaal-nieuws/nieuws/oxfam-novib-roept-op-tot-vermogensbelasting-voor-superrijken/: “Sinds 2020 is het vermogen van de vijf rijkste mannen wereldwijd meer dan verdubbeld, met een gemiddelde toename van 14 miljoen dollar per uur. Tegelijkertijd ervaren vijf miljard mensen wereldwijd een afname van welvaart”

De miljardair

“John Heitzman lag op zijn sterfbed op de tweeënveertigste verdieping van zijn kantoor... Niemand wist hoe groot het vermogen van de miljardair werkelijk was. Zijn naam werd in de pers vrijwel nooit genoemd...”Zorg dat je altijd in de luwte blijft en dat je door... de macht van het geld, de regeringen en presidenten, miljardairs en paupers van de verschillende landen bestuurt, maar laat ze niet in de gaten krijgen wie er aan de touwtjes trekt.’” had zijn vader hem voorgehouden. (p76,77)

Zijn vader had een investeringsfonds opgericht. Onder verschillende namen bracht hij zijn kapitaal erin onder, zonder dat zijn naamvoorkomt op lijsten van superrijken. “’Naar buiten toe, voor het domme publiek, is dit fonds opgericht om ontwikkelingslanden te steunen. In werkelijkheid... om alle landen schatplichtig te maken.” Door bijv. de bewapening van landen te financieren, bij voorkeur van beide partijen, en investeringen met rente te laten terugbetalen. Zo betaalt Rusland drie miljard dollar aan rente. De VS misschien nog meer, maar ontvangt ook de rentes van zijn investeringen in het IMF. “’Naar wie precies – dat weet niemand. De VS, als land, is slechts een handige facade in dit kapitaalspel. En het is het land dat het meest afhankelijk is van dit kapitaal.”

Amerika heefty ook een astronomische staatsschuld, die het leent van zijn eigen centrale bank, de Federal Reserve, die een private bank is. “In de VS betaalt iedere belastingbetaler aan de Federal Reserve... honderden miljarden dollars aan een aantal particuliere personen...” (p81)

John Heitzman hield er een gezonde levensstijl op na, rookte en dronk niet. Toch was hij ziek. Hij had geen vertrouwen in de moderne medische wetenschap. De enige naar wie hij soms luisterde was een professor in de psychologie. Deze meende de oorzaak van zijn ziekte te hebben gevonden in een depressie, veroorzaakt doordat hij geen levensdoel en hartenwens meer had en door negatieve emoties van hemzelf en anderen werd belaagd. Vroeger heette dat ‘het boze oog’ dat mensen behekste. Mensen waren bang van hem en voelden afgunst: negatieve energie.

De remedie zag de professor in ‘de energie van de liefde’. Maar John had geen vrouw en ook geen kinderen. Zijn eerste vrouw, een miljardairsdochter, was onvruchtbaar en overleden aan een overdosis drugs. Zijn tweede vrouw was een fotomodel dat hem bedroog, rfeden waarom hij haar nooit meer wilde zien. Gelukkige herinneringen zouden hem ook kunnen helpen, maar die had hij niet veel. Winstcijfers lieten hem koud. Complimenten van ondergeschikten zag hij als vleierij. 

Terug naar de herinnering aan het landgoed uit zijn jeugd pakte hij zijn eerste en laatste kans https://www.chicklit.nl/boekrecensies/176774/laatste-kans-lauren-asher 

Eerste liefde

Eén van de gelukkigste herinneringen was dat hij als negenjarige zelf een hut had gebouwd. Op een dag stond er een zevenjarig meisje voor de deur, Sally, de dochter van de tuinman, die het bewonderde als een prachtig slim huisje. Zij wilde wel zijn dienstmeisje zijn. Hij was tenslotte de zoon van de baas. Maar dan zou ze in een dienstwoning thuishoren. “Dan zal ik je vrouw zijn,” zei ze. “Goed, kom maar binnen en doe alsof je mijn vrouw bent,” zei John achteloos. Sally zou proberen een goede vrouw voor hem te zijn. Hij kwam er maar af en toe, terwijl hij het met Sally mooi had ingericht met gordijntjes en een kleedje op de vloer. “’Je komt steeds minder vaak.., Johnny. Ik wacht op je, maar je komt niet. Geef mij een foto van je.” Ze kreeg hem toen hij afscheid nam omdat hij verhuisde.

Na de verhuizing, herinnerde hij zich dat hij haar nog één keer had ontmoet, elf jaar later en hij besefte dat dit meisje van hem had gehouden, “de eerste liefde – de wanhopige en onbeantwoorde, oprechte liefde van een kind”. Toen hij het landgoed van zijn jeugd bezocht, ging hij ook naar het huisje. Het was omringd door bloemenperken en was met bloemen begroeid. Binnen zag het er netjes uit, fruit in een schaaltje. Zijn foto stond er nog altijd.

Toen hij weg wilde gaan, stond Sally opeens in de deuropening. Ze kreeg een blos lop haar wangen en zei teder: “Hoi Johnny”. Ze was buitengewoon mooi en slank van postuur. Ze gingen naar binnen. Toen hij naar de druiven reikte raakte hij haar per ongeluk aan. Hun blikken ontmoetten elkaar en zij slaakte een diepe zucht, waardoor een knoopje van haar vest open sprong. Hij “pakte haar bij haar schouders en trok haar naar zich toe... Ze vlijde zich met heel haar gloeiende lichaam tegen hem aan. Sally verzette zich niet  toen John haar voorzichtig op het kleed legde en haar liefkoosde... haar lippen kuste, en haar borst, en toen... En nu, vijfenveertig jaar na deze laatste ontmoeting, begreep hij... opeens dat dit de enige keer was in zijn leven dat hij een werkelijk prachtige, geestvervoerende intieme ervaring met een vrouw had beleefd.” (p93)

Hij had beloofd haar en haar vader te helpen met het kopen van een stuk grond, maar was dat vergeten. Hij liet zijn secretaris uitzoeken waar Sally nu woonde en kwam erachter dat haar vader voor hij overleed twee hectare grond had gekocht op een verlaten ranch in Texas. John ging er onmiddellijk heen per helikopter en daarna met een opvallende auto.

“Hallo Johnny,” zei ze toen hij haar bezocht. “Je bent nog net zo mooi en goed als toen,” dacht hij. Hij kon bij haar overnachten. De volgende morgen zouden haar kleinkinderen komen logeren. Ze had één zoon, die een tuiniersbedrijf had, dat aan landschapsarchitectuur deed.

De volgende morgen liet haar kleinzoon aan John de tuin en zijn huisje zien: het was het huisje dat Johnny indertijd had gebouwd. Binnen stond een foto van haar kleinzoon, meende hij. Later bleek het de oude foto van hemzelf te zijn. Hij leek namelijk op de kleinzoon. Toen hij aan Sally vroeg waar haar man was, zei ze dat ze een jeugdvriend beloofd had zijn vrouw te zijn, ook al was het maar een spelletje. Ze had een zoon van hem gekregen, vandaar de gelijkenis met zijn kleinzoon.

John moest er echter vandoor. Hij had gehoord dat er een afvalverwerkingsfabriek naast Sally zou komen. Dat wilde hij verhinderen en gaf zijn staf opdracht al het land in de omgeving te kopen, de fabrieken te ontmantelen en het land te laten beplanten door het bedrijf van de zoon van Sally, die zijn eigen zoon was. Het land wilde hij verdelen onder geïnteresseerden om het te laten bewerken. Maar de mensen vertrouwden hem niet en vroegen zich af of de bodem niet verontreinigd was en wat voor experimenten hij met hen wilde uitvoeren. Pas toen hij de ware toedracht vertelde over zijn jeugdliefde, kwamen zij over de brug en noemden elkaar al buurman en buurvrouw.

Toen hij weer naar Sally ging, vertelde zij dat er aardige buren kwamen en ontmoette hij zijn zoon, die naar hem genoemd was en het druk had met de lucratieve contracten die hij kreeg. Er werd bovendien een verhaal rondverteld van een sprookje dat werkelijkheid werd van een ondernemer die het land in de omgeving had gekocht, omdat hij wilde dat zijn geliefde in een mooie omgeving zou wonen. “Ze moet wel een heel bijzondere vrouw zijn,” zei John Jr.

Toen John Sr. zei dat het Sally was, liet ze een theekopje uit haar handen vallen, werd hij omhelsd door zijn zoon en was zij door tranen van  ontroering in verlegenheid gebracht.

https://missnatural.nl/samen-natuurlijk-zwanger-worden-met-het-pre-conceptie-programma/  

Kinderwens

Viktor, een 38-jarige ondernemer had een droom toen jij naast Inga, zijn 25-jarige mooie maîtresse, sliep. Hij liep over een lommerijke laan. Opeens werd het stil. “Hij hoorde het gezang van vogels, zag de pracht van het lentegroen... Genietend van de zachte gevoelens die in hem opkwamen... zag hij verderop langs de laan een klein jongetje dat naar hem toe kwam rennen... beschenen door de zon, zodat er een soort van aureool om hem heen verscheen en het leek alsof een kleine engel hem tegemoet rende... Het flitste door hem heen dat het zijn kleine zoon was die op hem afkwam... Viktor spreidde zijn armen wijduit om hem te omarmen, en ook zijn zoontje strekte al rennend zijn armpjes uit. Plotseling bleef het joch staan... ‘Kom bij mij’” zei Viktor.

“’Dat zal niet lukken, papa... Het is onmogelijk een vader te omhelzen die je niet ter wereld heeft gebracht’... Toen draaide het kind zich om en liep met gebogen hoofd langzaam weg... en hij zag een traan over zijn wang rollen... Weldra was hij verdwenen, alsof hij oploste in de zonnestralen... De herinnering aan de heerlijke zachte gevoelens bleef.” (p111,112)

Viktor wekte zijn geliefde en vroeg haar of zij voor hem een kind wilde baren. Het leek haar een prachtige liefdesverklaring als het geen grapje was, maar een weldoordachte beslissing en dat was het niet, want hij was nog getrouwd. Bovendien wilde zij eerst haar studie afmaken en nog een jaartje freewheelen op vakantieoorden. Viktor ging weg en bekeek de vrouwen die hij tegenkwam met nieuwe ogen. ‘’Hij keek uit naar de vrouw die het waardig was om zijn zoon ter wereld te brengen. Van wie hij een kind zou willen hebben.” (p113) Maar hoe hij ook keek en zocht, hij vond haar niet. 

Viktor wilde het uitmaken met zijn minnares, omdat zij geen kind wilde en van plan was zich te vermaken op luxe vakantieoorden. Toen hij haar verliet, hield zij hem tegen. Ze was tot andere gedachten gekomen en wilde een kind. Was gestopt met roken, deed ochtendgymnastiek en las boeken over kinderen en bevallen. Hij omhelsde haar en legde haar als een kostbaar juweel behoedzaam op het bed, kuste en omhelsde haar tot ze hem opeen wegduwde. “Zo gaat dat niet,” zei ze. “Helemaal perplex ging Viktor recht overeind op bed zitten.” (p119)

Inga vroeg hem of hij een kind als neveneffect van lichamelijk plezier wilde of “als de gewenste vrucht van onze liefde”. Ze wilden beiden ”een liefdeskind”. Maar zij vond het nog geen liefde wat hij voor haar voelde en wilde dat hun kind in liefde het levenslicht zou zien. Volgens haar was het kind er al, omdat zij het zich konden voorstellen en gedachten op een subtiel niveau een werkelijkheidskarakter hebben. “Viktor keek Inga met grote ogen aan... Zo had ze nog nooit gesproken.” Ze wilden dat ze beiden in optimale conditie zouden zijn, ophielden met roken en drinken en zich zouden zuiveren met bronwater en een vastenkuur en positieve gevoelens zouden cultiveren. (p119,121)

Inga’s vastberadenheid en serieuze en weldoordachte benadering en vooral het feit dat ze een kind van hem wilde krijgen, sprak Viktor aan. Hij wilde haar verrassen en vroeg haar ten huwelijk. “Natuurlijk wil ik dat... Onze zoon moet officiële ouders hebben.” Hij was enerzijds ingenomen met Inga’s plannen. “Maar anderzijds vroeg hij zich af of ze niet een beetje abnormaal waren.” Hij zag een stapeltje boeken met groen omslag op haar nachtkastje en begreep dat ze haar vreemde ideeën uit deze boeken had gehaald, waarover sommige mensen enthousiast waren , “’terwijl anderen zeggen dat er een heleboel sprookjesachtige dingen in staan die niet te bewijzen zijn. Misschien moet je niet zo blindelings geloven wat erin staat?” (122,123)

Hjij kwam haar tegemoet, want hij wilde een kind van haar. Ze vonden een mooi familiedomein en lieten er een sprookjeshuis bouwen. Zijn gevoelens voor haar groeiden. “’Hij wist zeker dat hij haar nooit zou kunnen verlaten en dat alleen zij... Er was slechts één eigenaardigheid van Inga die Viktor dwars zit: ze weigerde pertinent om geslachtsverkeer met hem te hebben en redeneerde dat het kind niet als gevolg van hun lichamelijk genot geboren moest worden, maar vanwege een ander, onmetelijk veel groter en belangrijker verlangen van de mens. Hier ging de auteur van de groene boekjes werkelijk te ver...” 

“Maar op een keer... vlijde Inga zich opeens tegen hem aan en omhelsde hem... De volgende ochtend... viel het hem op dat de wereld om hem heen totaal veranderd was: alles was buitengewoon en vreugdevol.. Wat er de afgelopen nacht gebeurd was, had hij nooit eerder meegemaakt... Het was een bezielde vlaag van scheppingsdrang... Als mensen in hun leven nooit iets dergelijks hebben ervaren, dan hebben ze misschien wel een van de meest wezenlijke ervaringen gemist. Maar hij had deze essentiële ervaring niet gemist, dankzij Inga. Ongekende warme, zelfs brandende gevoelens welden in hem op met betrekking tot de vrouw die de enige was in zijn leven.” (p125,126) 

http://www.blogconflictmanagement.org/2017/12/alles-is-anders-dan-het-lijkt.html  

Beeldvorming en beïnvloeding

Na deze verhalen van Anastasia ging Megre weer over tot de orde van de dag. Hij had brieven aan de regering meegebracht over de oprichting van familiethuisgronden en gaf ze aan grootvader, omdat hij Anastasia er niet mee wilden belasten, als ze zwanger zou zij

In een brief vroeg hij zich af wie de touwtjes in handen hebben in het land, want de regering wil geen toename van druggebruik, prostitutie en corruptie. Er zijn invloeden die zich aan het oog onttrekken. Megre meent dat “een groep multinationals en geldmagnaten die alleen maar oog hebben voor hun eigen winsten” teveel invloed hebben. (p132) 

Megre noemt nog meer negatieve tendensen: ecologische ontwikkelingen, negatieve gevoelens, onbegrip, gebrek aan eerlijkheid, fatsoen en vertrouwen, schadelijke etenswaren, vrees voor de toekomst, massareclame, massamedia in handen van geldmagnaten, smakeloze tv-programma’s en soapseries, symptoombestrijding in plaats van de oorzaken aan te pakken. 

Er is sprake van beeldvorming en een wereldbeeld en ‘imagebuilding’ waardoor mensen worden bestuurd. “Beelden van welvarende zakenmensen... Hollywood-schoonheden”... Materiële welstand is bezig het absolute criterium te worden voor de mate van iemands welzijn... Het beeld dat je aanhangt, is hoe je zelf zult worden.” Genoemde problemen dringen zich echter op. (p138)

“Waarom zijn er... zo weinig positieve beelden verschenen... die mensen kunnen inspireren, die een voorbeeld zijn, die helpen een prachtige toekomst voor de kinderen op te bouwen?... Misstanden worden ons moedwillig opgedrongen.”’ (p141) Megre maakt gewag van “hersenspoeling van de bevolking” en een “beïnvloedingsstructuur”. Hij noemt “een deel van de Joodse financiersoligarchie” die een weing transparante rol speelt, terwijl ook onschuldige Joden de dupe zijn, zoals eerder het geval was bij “het zwaarbeproefde Joodse volk... Het is een grove fout om alle Joden van intriges en onbehoorlijk gedrag te beschuldigen.” Joden lijken het voortouw te nemen bij de bouw van ecologische nederzettingen.

Beweringen als “De Joden hebben de macht overgenomen bij de pers” en de tv  en “’de meeste geldstromen worden door Joden gecontroleerd,” vindt hij “primitief”. (p152-154) Hij wijst er wel op dat de Joden als uitverkoren volk geacht worden rijkdommen te bezitten en geld tegen rente uit te lenen, terwijl dat bij christenen vroeger niet wenselijk was. [Een uitzondering is dat volgens de predestinatieleer uit rijkdom en succes de uitverkiezing zou blijken, waardoor volgens Max Weber de protestantse ethiek het kapitalisme bevorderd zou hebben.]

Het plan van de familiedomeinen acht Megre geschikt voor mensen van alle religies, ondanks verzet uit bepaalde kringen van de Russisch Orthodoxe Kerk, hoewel daar ook positieve reacties vandaan komen. Hij gaat in op de volgende voordelen van de familiedomeinen: ecologische verbetering, herstel van bodemvruchtbaarheid, hoogwaardige voedselvoorziening, meer inkomen, verjonging van de bevolking, beëindiging van kapitaaluitstroom en instroom van kapitaal, inclusief intellectueel kapitaal, vermindering van corruptie, criminaliteit en terrorisme, samenwerking tussen landen en beëindiging van de wapenwedloop en met dit alles “de catastrofe van zelfvernietiging van de hele mensheid te voorkomen”. (p160,175) 

Thomas ColeThe Arcadian or Pastoral State, 1834

Pastorale utopieën zijn vanouds een geliefd thema

Er bestaat ook een  genre ‘pastoral (science) ficion’

https://en.wikipedia.org/wiki/Arcadia_%28utopia%29  

Slot: materialisatie van spiritualiteit

In een lezing legt Megre het verband tussen toewijzing van een stuk grond en spiritualiteit uit. “Liefde en spiritualiteit moeten ook in ieder geval een materiële belichaming hebben.” (p181)

Uit experimenten blijkt dat planten reageren op menselijke gedachten en gevoelens. En mensen reageren op planten en natuurschoon. Dus planten die door mensen worden verzorgd op een eigen stuk grond, kunnen een heilzaam effect hebben. De liefde van mensen op hun eigen grond heeft volgens Megre invloed op de gewassen, die van een andere kwaliteit zijn dan gewassen die mensen louter “laten groeien voor het geld”. (p183)

Op een eigen stuk grond kan de ‘materialisatie van spiritualiteit’ plaatsvinden, die niet door een eenzijdige technocratische benadering wordt gerealiseerd, die de mensheid veeleer naar een afgrond voert (p185,186) Anastasia voegt daaraan toe: “de nieuwe beschaving, Vladimir, wordt gekenmerkt door nieuwe bewustheid, nieuwe gevoelens met betrekking totr de omringende wereld.” (p205)

https://except.eco/nl/projects/regen-villages-oosterwold/ 

Commentaar: spiriteel-ecologische projecten

Ook in Nederland zijn enkele spiritueel-ecologische projecten, zoals de Sada Shiva Dham, ofwel de Babaji ashram te Loenen op de Veluwe, die ook een eigen moestuin heeft. Een ‘ashram’ is een spirituele gemeenschap. Babaji was een Indiase spirituele leraar. De filosoof Otto Duintjer was een van zijn adepten, maar kreeg meningsverschillen met de ashram in India en ging zijn eigen weg. In Loenen is ook een boeddhistische gemeenschap het Maitreya Instituut,  en er was tot voor kort een soort ashram in het Zonnehuis schuin tegenover de Babaji ashram. Maar deze is niet van de grond gekomen, omdat het niet paste in het bestemmingsplan om daar woningen te bouwen, naast de reeds bestaande vakantiehuisjes. Er is wel een grote moestuin aangelegd. Er is nu een soort van wellness spiritueel centrum gevestigd.

In Lelystad is in 1985 het zogenaamde ‘Sidhadorp’ gesticht met meer dan honderd woningen, voor het merendeel houtskeletbouw, met volkstuinen voor bewoners die dat wensen. Het betreft voornamelijk huurwoningen maar ook een aantal koopwoningen. ‘Sidha’s’ zijn gevorderde beoefenaars van transcendente meditatie (TM). Doel van het sidhadorp is primair de gezamenlijke beoefening van het meditatieprogramma. Ook volgens Anastasia is het collectieve effect van gezamenlijke gedachten, meditatie of spirituele methoden sterker. We kunnen dit ook waarnemen in een voetbalstadion op een meer grofstoffelijk niveau: het gezamenlijke effect van supporters.

Het Sidhadorp is voorafgegaan door het zgn. ‘sidhaland’ waarbij een groep TM-leraren een stuk land bewerkte en zich wijdde aan gezamenlijke meditatie en studie van spirituele geschriften. Daarnaast startte er in 1980 een TM Academie waar weekenden en langere cursussen werden gegeven voor TM beoefenaars. (Zie Kees van der Wiel, De vele levens van het voormalig kuuroord Laag-Soeren) Deze functie werd geleidelijk overgenomen door het Sidhadorp, evenals het bijbehorende Ayurvedische gezondheidscentrum. Ook het sidhaland is overgaan in het sidhadorp, waar mensen gewoon een baan hebben en een aantal een uitkering. Het project oefende ook aantrekkingskracht uit op sociaal zwakkere mensen op zoek naar sociale geborgenheid. Zoals de naam van deze woonwijk zegt, heerst er meer een dorpssfeer: men kent elkaar en heeft een bepaalde spirituele oriëntatie met elkaar gemeen, die niet uitsluitend TM betreft, omdat vele bewoners ook geïnteresseerd zijn in andere methoden en deze beoefenen. De TM organisatie heeft wel de leiding en heeft er een eigen woningbouwstichting: Stichting Harmonisch Leven annex Stichting Harmonisch Wonen. In 2025 bestaat dit project 40 jaar. De toen jonge gezinnen zijn nu aan het vergrijzen. Er is weinig instroom van jonge mensen. Het was een project van vertegenwoordigers van de naoorlogse geboortegolf, de zgn. protestgeneratie, die ook vaak spiritueel geïnteresseerd was.

Transcendente meditatie komt voort uit de Indiase vedantafilosofie. Vedanta betekent letterlijk ‘einde van de Veda’ en komt voort uit de Veda’s en de Oepanishaden, die de filosofische geschriften van de Veda’s zijn. Volgens Anastasia bestond er in Rusland en heel Europa ook een Vedische beschaving, die verwant zou zijn aan de Indiase Vedische cultuur. Een vergelijking van de geschriften van Vladimir Megre en de uitspraken van Anastasia met de Indiase Vedische geschriften laat overeenkomsten en verschillen zien. Maharishi Mahesh Yogi, de grondlegger van transcendente meditatie, heeft zich ook ingezet voor de herleving van de Vedische kennis, vooral ayurvedische gezondheidsleer en de Vedische architectuur (Sthapadya Veda, verwant aan het Chinese Feng Shui), Vedische astrologie (Jyotish) en Vedische landbouw. Deze laatste wordt kleinschalig gepraktiseerd in de zgn. biotuinen in Lelystad door bewoners van het Sidhadorp.

Zo zijn er meer projecten, vaak kleinschalig, ook in andere landen, teveel om op te noemen. De Auroville in Pondicherry, India, is reeds genoemd in boek 7, maar was geen succes. Een van de bekendste ecodorpen is Findhorn in Schotland, waarover veel publicaties zijn verschenen.

De Vedische beschaving van Rusland, waarover Anastasia spreekt, heeft wellicht een  gemeenschappelijke bakermat met de Indiase Vedische beschaving.  De talen en culturen van de meeste volkeren in Europa en Rusland zijn met elkaar verwant en worden de Indo-Europese talen en culturen genoemd, waarvan de bakermat ergens in Midden-Rusland wordt verondersteld. Dit komt overeen met de Vedisch-Russische beschaving die Anastasia lokaliseert in het vroegere Rusland. Ook de Indiase Vedische, de Perzische, Griekse, Romeinse, Keltische, Germaanse en andere culturen, zouden dan uiteindelijk deze oorsprong hebben. In Deel 8-2 heeft Megre het over de Proto-Indo-Europeanen. (p43)

De Egyptische, Joodse en Islamitische en andere Midden-Oosterse culturen hebben een andere meestal semitische oorsprong (behalve Egypte, Soemerië en enkele andere culturen), die buiten de Indo-Europese taalgroep valt. Dat geldt ook voor het Baskisch, Fins, Hongaars, Turks en andere Noord- en Midden-Aziatische talen en culturen. Behalve migratie is in er in de loop der eeuwen veel onderling cultuurcontact en vermenging geweest. De Joods-christelijke cultuur is bijv. in heel Europa dominant geworden en heeft de oorspronkelijke Indo-Europese culturen, in Rusland volgens Anastasia de Ved-Russische cultuur verdrongen of zich ermee vermengd. De christelijke feestdagen waren bijv. oorspronkelijk voorchristelijke, ‘heidense’ feestdagen, die gekerstend zijn. De sociaal-culturele ontwikkeling is een voortdurend voortschrijdend proces, dat niet alleen volgens Anastasia met degeneratieve en regeneratieve verschijnselen gepaard gaat (zie bijv. Oswald Spengler in Der Untergang des Abendlandes in CM 144 en Pitirim Sorokin in The Crisis of Our Age over de zinnelijke ‘Sensate’ cultuur in CM 97) 

Thomas Cole, Dream of Arcadia,ca. 1838